In sommige regio’s van Duitsland, waar groene weilanden en windturbines het landschap bepalen, melden steeds meer bewoners nachtelijke klachten: slaapproblemen, hartkloppingen, duizeligheid en aanhoudende vermoeidheid. Velen brengen dit in verband met de laagfrequente infrageluid van de turbines – een onhoorbaar trillen dat door muren dringt en kilometers ver reikt.
Een studie van de Universitätsmedizin Mainz geeft deze discussie nieuwe voeding. Op het 132e congres van de Deutsche Gesellschaft für Innere Medizin (DGIM) in april 2026 presenteerden prof. dr. Christian-Friedrich Vahl en Oliver Dietz een poster. Zij vergeleken twee vergelijkbare gebieden in de Kreis Paderborn: twee gemeenten met 224 windturbines (533 MW) tegenover twee gemeenten met slechts 8 turbines (14 MW). Leeftijd, geslacht en inkomen waren vergelijkbaar.
Het resultaat was opvallend: In de gemeenten met veel windturbines lag het aantal nieuwe gevallen van hartfalen en bepaalde hartritmestoornissen significant hoger – tot wel 20 tot 68 procent. De ziektegegevens komen rechtstreeks van de kassenärztliche Vereinigung en werden geblindeerd geanalyseerd. Eerdere laboratoriumproeven van dezelfde onderzoeksgroep hadden al aangetoond dat zeer sterke infrageluid de contractiliteit van menselijke hartspiercellen direct kan beïnvloeden.Voor regio’s zoals het Emsland, Oost-Friesland en Nederland, waar veel windturbines staan, is dit bijzonder relevant. In het vlakke landschap verspreidt laagfrequent geluid zich goed.
Uni-Medizin-Mainz_-_Kogress-DGIM_April-2026-1-1
Waarom wordt hier zo weinig over gesproken?
Windturbines gelden als het symbool van de energietransitie – milieuvriendelijk, toekomstgericht en onmisbaar in de strijd tegen klimaatverandering. Een mogelijke gezondheids schaduwzijde door infrageluid past slecht bij het dominante positieve beeld. Daarom wordt het onderwerp in politiek en grote media vaak terughoudend of nauwelijks opgepakt. Tegelijk benadrukt de huidige wetenschappelijke consensus dat de werkelijke infrageluidniveaus op woonafstand meestal te laag zijn voor directe gezondheidsschade. De Mainzer studie levert echter een aanwijzing die verder, methodologisch sterker onderzoek dringend noodzakelijk maakt.Ook in zee heeft laagfrequent infrageluid effect. Het verstoort de geluidssfeer van de oceanen en kan bij vissen en andere zeedieren leiden tot veranderingen in gedrag, stress, gehoorschade en voortplantingsproblemen. De bewijslast voor negatieve effecten is inmiddels duidelijk, ook al is er nog veel onderzoeksbehoefte.
