Eind september 2026 verklaarde de woordvoerster van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken, Maria Zacharova, dat wapenfabrieken in Europese landen die voor Oekraïne produceren vanuit Russisch oogpunt potentiële militaire doelwitten zijn. Men moet niet aannemen dat zulke bedrijven buiten Oekraïne veilig zijn. Europese staten zijn door fabrieken en joint ventures “volledig betrokken”. Dat kan ook Duitse defensiebedrijven treffen, wier wapens in Rusland inslaan. Zo’n dreigement moet serieus worden genomen.

Een kringloop van bewapening en vijandbeeld?

Tegelijkertijd zet de bondskanselier in actuele berichten in op een taal die volgens critici de kringloop van bewapening en oorlog eerder versterkt dan dat hij op de-escalatie inzet. Merz schreef: “Wij laten ons niet imponeren door de hybride aanvallen van Rusland. Rusland wil ons onzeker maken, onze samenleving verdelen en ons land verzwakken. Wij zijn voorbereid. Als NAVO reageren we snel en duidelijk. Wij laten in onze steun aan Oekraïne niet na.” Wie zo spreekt, verstevigt een vijandbeeld van Rusland. De vraag is over welke hybride aanvallen hij precies spreekt.

Merz noemt de toewijzing aan Rusland “zeer duidelijk, onbetwistbaar, ook houdbaar voor de rechter”. Publiekelijk is daarover niets concreets overgelegd, noch over Leipzig, noch over andere incidenten. Informatie van inlichtingendiensten kan niet altijd openbaar worden gemaakt, dat hoort eerlijkheidshalve erbij. Toch wordt het publiek gevraagd een zekerheid mee te dragen die het zelf niet kan controleren. Tegelijkertijd werkt de Bundeswehr aan het Operatieplan Duitsland, dat regelt hoe in een noodsituatie honderdduizenden geallieerde soldaten over Duits grondgebied naar de oostflank worden verplaatst. Zulke planning is voor een bondgenoot gebruikelijk. Maar ze betekent wel dat Duitsland in een noodsituatie opmarsgebied zou zijn, en dat zou openlijk gezegd moeten worden.

In dit beeld past het verrassende gesprek van minister van Buitenlandse Zaken Johann Wadephul met Sergej Lavrov eind september 2026 aan de rand van de Algemene Vergadering van de VN in New York, de eerste bilaterale ontmoeting van de ministers van Buitenlandse Zaken sinds het begin van de oorlog. Concreet leverde het weinig op. Wadephul sprak over de-escalatie en over het veiliger maken van de graanexport via de Zwarte Zee. Sinds de zomer vallen beide partijen havens, terminals en schepen aan, en de uitvoer uit Oekraïne is sterk ingestort. Lavrov merkte later op dat men hem het Duitse standpunt ook telefonisch had kunnen meedelen. Of Berlijn daarmee in de graankwestie iets in beweging wilde brengen, blijft giswerk, maar is onzeker.

Wie staat echt achter Duitsland??

De beslissende vraag is wie er in het uur van de waarheid achter Duitsland staat. De Verenigde Staten onder Trump zijn geen betrouwbaar anker. In de Verenigde Staten is sinds de oprichting nauwelijks een ruit gesneuveld door een oorlog van buitenaf. Het land voert al tientallen jaren oorlogen, maar ver van het eigen grondgebied. Toen Zelensky Trump zei dat Oekraïne ook de Amerikaanse democratie tegen Poetin beschermt, zou Trump min of meer hebben geantwoord dat de Atlantische Oceaan de VS beschermt. Amerika wordt door oceanen beschermd, Europa niet. Eind september nodigde de regering-Trump Vladimir Poetin zelfs uit voor de G20-top in december in Miami, het zou zijn eerste persoonlijke deelname sinds 2019 zijn. Ook het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk zullen in een noodsituatie waarschijnlijk eerst hun eigen belangen bewaken. Blijft over Duitsland: als logistieke draaischijf, als grootste economische motor van de EU en als het land dat het meest blootstaat.

Dat doet denken aan wat de Amerikaanse strateeg George Friedman in 2015 openlijk formuleerde. Het centrale belang van de VS gedurende meer dan honderd jaar is het voorkomen van een bondgenootschap tussen Duitsland en Rusland, want samen zouden zij de enige macht zijn die de Amerikaanse overheersing echt kan bedreigen. Men kan zich afvragen wie van het huidige conflict profiteert. Het verzwakt het economisch sterkste land van de EU, vernietigt de oude energie- en industriële basis van Duitsland en maakt een nauwe Duits-Russische samenwerking op lange termijn onmogelijk. Friedman beschrijft daarbij een belang, geen plan, en de oorlog begon met de Russische aanval op Oekraïne. Wie het belang beschrijft, moet niet beweren dat het de oorzaken verklaart.

Een “verenigd Europa”?

Tegelijkertijd komt de weg vrij voor een meer gecentraliseerd, op de Atlantische Oceaan gericht Europa, niet voor een zelfstandig continentaal blok dat onafhankelijk tussen de grootmachten kan handelen. De SPD eist sinds haar Heidelberger Programm van 1925 de “Verenigde Staten van Europa”, en in 2025 werd dat op een federaal partijcongres opnieuw opgepakt. De Groenen eisen in hun beginselprogramma een “Federale Europese Republiek”, waarin natiestaten merkbaar bevoegdheden verliezen. Beide zijn al lang bestaande, openlijk bekende standpunten, geen geheime plannen. Buitenlands beleid, defensie en financiën moeten meer naar Brussel verschuiven. Historisch gezien slagen zulke integratiestappen gemakkelijker wanneer landen economisch verzwakt zijn. Of dat in de huidige situatie een rol speelt, moet ieder voor zich beoordelen.

 

Sacharowa zu europäischen Waffenfabriken als mögliche Ziele (Ende September 2026)

 Operationsplan Deutschland

. Wadephul–Lawrow-Treffen (New York, 26. September 2026)

Getreideexporte Schwarzes Meer (Stand Herbst 2026)

Trump zur geografischen Sicherheit der USA / Atlantik

 Trump lädt Putin zum G20-Gipfel in Miami ein (Dezember 2026)

George Friedman 2015 (Verhinderung deutsch-russisches Bündnis)

 SPD und „Vereinigte Staaten von Europa“

 Grüne und „Föderale Europäische Republik“

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *