Tijdens de coronaperiode kwam restaurant Olympia in Dörpen plotseling in het middelpunt te staan – positief en negatief. Tot dan toe stond het restaurant vooral bekend om goed eten en een warme sfeer, geleid door Shiraz Hussein. Op 22 maart 2020 kwam de eerste lockdown. Shiraz sloot, net als velen anderen, voor enkele weken de deuren. Toen de horeca weer open mocht, volgden mondkapjesplicht, contactbeperkingen en uiteindelijk de 2G-regel. Precies hier begon voor hem de moeilijke evenwichtsoefening die zijn restaurant bekend maakte in het Emsland.
Meneer Hussein, wat is er destijds precies gebeurd waardoor Olympia zoveel stof heeft doen opwaaien?
Het was altijd belangrijk voor mij dat mensen zich bij mij op hun gemak voelen, lekker eten krijgen en een fijne avond beleven. Zo moest het blijven. Ik heb mij nooit gezien als leraar of opvoeder van mijn gasten. Wie met een mondkapje kwam, was welkom – wie zonder kwam, ook. Ik vond het niet mijn taak om dat te controleren. Als gasten klaagden omdat iemand zonder mondkapje aan tafel zat, zei ik: „Als u zo veel angst heeft, blijft u misschien beter thuis.” Dat bedoelde ik niet kleinerend, maar eerlijk. Want als mijn eigen angst anderen beperkt, zou ik mijzelf toch de vraag stellen: ga ik dan überhaupt naar een menigte?
Maar dat waren toch regels van de overheid – heeft u zich daar gewoon niet aan gehouden?
Ja, dat waren duidelijke regels van ambtenaren en politie vanwege de infectiebeschermingswet. Maar ik werk niet voor de overheid. Als de staat iets wil afdwingen, moet hij een toezichthouder in mijn restaurant plaatsen – die doet dan zijn werk. Ik ben geen controleur en heb geen opleiding, kwalificatie noch tijd om vaccinatiebewijzen te controleren. Ik heb de regels niet beoordeeld, maar de mensen zelf laten beslissen hoe zij het juist vonden. Er waren rechtszaken – en ik ben niet veroordeeld, omdat mijn gedrag onder de grondwet viel.
Hoe kwam het er dan toe dat het verhaal ineens viraal ging?
Iemand heeft een grap uitgehaald en een briefje op de deur gehangen: „Hier is geen corona.” Iemand heeft dat gefotografeerd en online gezet – en toen begon de ophef. De politie en een aantal instanties gaven elkaar de hand: voedselcontrole, veterinaire dienst, bouwdienst vanwege een al lang vervallen bouwvergunning…
Was het uiteindelijk gewoon koppigheid? U had ook gewoon kunnen meedoen – geen instanties, geen rechtszaken, geen problemen?
Dat klopt. Maar ik wil ook vandaag nog in de spiegel kunnen kijken. Ik heb er geen spijt van dat ik twee doorweekte schippers heb binnengelaten die honger hadden en buiten in de regen moesten eten omdat ze geen vaccinatiebewijs bij zich hadden. Ik heb me vaak verscheurd gevoeld tussen mijn gevoel en de druk van de autoriteiten. Velen hadden grote angst, maar er waren ook anderen. Ik wilde niet nog meer bijdragen aan de verdeeldheid en heb het daarom aan iedereen zelf overgelaten. En ja: ik zou het vandaag opnieuw precies zo doen.
Ja, aan mijn neven. Maar dat heeft andere redenen. Ik heb het grote geluk gehad dat ik twee kleine, gezonde kinderen heb gekregen. Die zijn maar één keer klein. En ik wilde gewoon niet meer zeven dagen per week werken
